Antoni Maciej Trzaska Durski w stroju organizacji Sokół Trzaska Durscy w drodze do Niepodległości

Trzaska Durscy w drodze do Niepodległości

Spotkanie odbyło się 26 listopada 2018

Prelegentka: Hanna Trzaska Durska — emerytowany pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej.

Trzaska Durscy w drodze do Niepodległości

Z okazji 100-rocznicy odzyskania Niepodległości prelegentka przygotowała obszerny wykład, w którym omówiła sylwetki trzynastu osób z Rodziny, których wysiłek przyczynił się do odzyskania wolnej Ojczyzny. Z racji obszerności tematu, przedstawiony w Warszawskim Towarzystwie Genealogicznym wykład, obejmował tylko dwie sylwetki żyjące w XIX wieku i na początku wieku XX.
Omówione zostały postacie dwóch braci Antoniego (biogram w Wikipedii) i Jana Trzaska Durskich.

Antoni Maciej Trzaska Durski był pierwszym naczelnikiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” we Lwowie. Funkcję swoją zaczął pełnić w roku 1875, będąc bardzo młodym, ale wszechstronnie przygotowanym Sokołem. Jego wkład w rozwój Sokoła – Macierzy był ogromny. Poza pracami organizacyjnymi towarzystwa kierował sprawami nauczania gimnastyki. Był autorem wielu podręczników, gdzie według własnej koncepcji przekazywał nowoczesne podejście do ćwiczeń i ich organizacji. Był autorem polskiego słownictwa, odnoszącego się do uprawiania wielu dyscyplin gimnastycznych. Jego wielką zasługą jest napisanie pierwszego polskiego podręcznika dotyczącego szermierki. „Szkoła szermierki siecznej” jest do dnia dzisiejszego podawana w literaturze dotyczącej szermierki. Aktywność, jaka charakteryzowała Sokoła, polegała nie tylko na ćwiczeniach, ale jednoczyła wszystkich młodych i starszych, kobiety i całe rodziny poprzez organizację wspólnych przemarszów, pokazów, wycieczek, wypraw i koncertów. W czasie tych wspólnych chwil przekazywane były idee wolnościowe i kształtowane w ten sposób charaktery młodych Polaków. W istocie Towarzystwo Gimnastyczne było organizacją paramilitarną, której prawdziwa działalność musiała być głęboko ukryta. Antoni swoją wiedzą służył innym gniazdom sokolim, pomagając w organizacji nowych gniazd.

W pracy Antoniemu pomagał młodszy o dziesięć lat brat Jan. Wiedza, jaką nabył u boku brata, a także predyspozycje i zamiłowanie do pracy wychowawczej sprawiły, że Jan po śmierci brata pełnił funkcję naczelnika Sokoła Macierzy do swojej śmierci, to jest do roku 1927.

Rzesze wychowanków Sokoła, wszechstronnie przygotowanych do pełnienia funkcji wojskowych, nauczonych musztry, zdyscyplinowanych, sprawnych fizycznie wzięło udział także ochotniczo w walkach Legionów Polskich i później w wojnie bolszewickiej. Te zastępy żołnierzy przeszły pod dowództwo trzeciego z braci, najstarszego Karola dowódcy Legionów Polskich z ramienia c.k. armii. To będzie dalsza część sagi o Trzaska Durskich.

Prelegentka: Hanna Trzaska Durska — emerytowany pracownik naukowy Politechniki Warszawskiej. Żona Zygmunta Marii Trzaska Durskiego. Wykład ten przygotowała, spełniając powinność względem trzynastu przedstawicieli Rodziny zasłużonych w odzyskanie Niepodległości.

Zdjęcia ze spotkania wykonane przez Igora Strojeckiego.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Jak można zainteresować najmłodsze pokolenie historią rodziny

Jak zainteresować najmłodsze pokolenie historią rodziny

Spotkanie odbyło się 29 października 2018

Prelegentka: Aleksandra Karkowska

Jak można zainteresować najmłodsze pokolenie historią rodziny

Pani Aleksandra Karkowska opowiedziała jak dzięki jej wspólnym publikacjom z Barbarą Caillot Dubus, można zainteresować najmłodsze pokolenie historią rodziny.
Wydane książki to spisane wspomnienia starszych osób z ich dzieciństwa. „Banany z cukru pudru” dotyczą mieszkańców Sadyby z lat 1930 – 1960, a „Na Giewont się patrzy” najstarszych górali.

ALEKSANDRA KARKOWSKA urodziła się i wychowała w Elblągu. Od 20 lat mieszka w Warszawie. Ekonomistka, przez kilkanaście lat pracowała dla międzynarodowych korporacji w Polsce i za granicą, gdzie wdrażała nowe procedury organizacyjne. Działa społecznie na warszawskiej Sadybie, jest Wiceprezesem Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Miasto Ogród Sadyba. Od 6 lat organizuje Festiwal Otwarte Ogrody. Kocha podróże, fotografie, książki. W wolnych chwilach maluje.

BARBARA CAILLOT DUBUS – urodziła się w Paryżu, dzieciństwo spędziła między Francją a Podhalem. Studiowała dziennikarstwo, kulturoznawstwo i marketing kultury. Podróżniczka, fotograf, zafascynowana etnografią, dokumentuje odmienne kultury i zwyczaje. Od 1999 r. mieszka w Polsce.
Należy do Press Clubu Polska i Związku Polskich Artystów Fotografików.
Jej książka Thekla i jej chłopakowy świat została w 2010 r. książką roku The International Board on Books for Young People. Napisała też książkę o swoich dziadkach Adam i Jadwiga Czartoryscy. Fotografie i wspomnienia. Podhale ją inspiruje, kocha góry. Jej fotografie zilustrowały m.in. Czary góralskie wydane przez TPN w 2014 r.

Aleksandra i Barbara trzy lata temu założyły Oficynę Wydawniczą Oryginały. Są autorkami międzypokoleniowych książek „Banany z cukru pudru” i „Na Giewont się patrzy” oraz serii interakcyjnych zeszytów „Babciu! Dziadku! Proszę opowiedz mi!”, „Notatnik wakacyjny”, „Na Gwiazdkę”, „Zeszyt tatrzański”. Wkrótce ukażą się ich kolejne książki „Mewa na patyku” (wspomnienia najstarszych Sopocian) oraz „B jak Batory” (wspomnienia osób płynących na emigrację na pokładzie M/S Batory, planowana na wiosnę 2019). Piszą, prowadzą spotkania autorskie i warsztaty. Obie przekonane, że poznawanie swoich korzeni pozwala na świadome i twórcze działanie w nowoczesnym świecie.

Recenzja książki Na Giewont się patrzy zamieszczona w National Geographic i powstał filmik o książce.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Akta ziemskie i grodzkie jako źródło do poszukiwań genealogicznych

Akta ziemskie i grodzkie jako źródło do poszukiwań genealogicznych

Spotkanie odbyło się 24 września 2018

Prelegent: dr. Michał Kulecki z Archiwum Głównego Akt Dawnych

Akta ziemskie i grodzkie jako źródło do poszukiwań genealogicznych

Michał Kulecki studiował historię w latach na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1979-1983 był słuchaczem studiów doktoranckich, tytuł doktora uzyskał w 1994 r. Pasjonuje się muzyką. Ukończył Szkołę Muzyczną w klasie skrzypiec, studiował też kompozycję na Akademii Muzycznej w Warszawie. Od 1983 r. pracuje w Oddziale I materiałów archiwalnych z okresu dawnej Rzeczypospolitej (do 1795 r.), a od 1998 r. jest kierownikiem tegoż oddziału.

Zdjęcia ze spotkania wykonane przez Igora Strojeckiego

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Biblioteka dobrym miejscem dla genealoga Gmach

Biblioteka na Koszykowej dla genealogów

Spotkanie odbyło się 18 czerwca 2018

Prelegentka:Joanna Jaszek-Bielecka

Biblioteka na Koszykowej dla genealogów

Spotkanie odbyło się w “Bibliotece na Koszykowej”. Pani Joanna Jaszek-Bielecka przedstawiła nam zasób biblioteki ze szczególnym uwzględnieniem pozycji dotyczących historii Warszawy oraz opowiedziała o Archiwum Biblioteki.

Po części wykładowej odbyliśmy krótką wycieczkę po Bibliotece.

Pani Joanna Jaszek-Bielecka, kierownik Działu Varsavianów Biblioteki Publicznej m. st. Warszawy / Biblioteki Głównej Województwa Mazowieckiego

Wikipedia i genealogia

Wikipedia i genealogia

Spotkanie odbyło się 23 kwietnia 2018

Prelegentka:Julia Maria Koszewska

Wikipedia i genealogia

„Wyobraźmy sobie świat, w którym każda osoba na
naszej planecie ma wolny dostęp do sumy ludzkiej
wiedzy. Do tego właśnie dążymy.”
– Jimmy Wales
amerykański ekonomista, przedsiębiorca, współtwórca serwisów opartych na mechanizmie wiki, współzałożyciel Wikipedii i Wikicities (za Wikipedią).

Prelekcja składała się z kilku niejako autonomicznych części. W pierwszej p. Koszewska przedstawiła kilka rodzajów drzew genealogicznych i wywodów przodków funkcjonujących w Wikipedii (w tym z aktywnymi linkami). Przypomniała też, że termin drzewo genealogiczne nie musi się odnosić wyłącznie do ludzi, ale także do gałęzi nauki czy przedmiotów.

Najdłużej trwała część dotycząca procesu akceptacji hasła i jego edycji. Zgodnie z filozofią Wikipedii, jeżeli widzimy, że hasło jest błędne, to powinniśmy zareagować. Wbrew pozorom jest to stosunkowo łatwe i dobrze opisane na przykład na stronie Śmiało modyfikuj strony. Dopóki nie zdobędziemy zaufania środowiska Wikipedystów nasza edycja będzie musiała zostać zatwierdzona przez doświadczonego redaktora. Nawet jeżeli propozycje naszych zmian nie będą doskonałe, to mogą stanowić wskazówką dla innych aby na nowo opracować temat.

Podobnie jest z nowymi hasłami: jeżeli uważamy, że jakieś hasło jest warte opracowania to możemy je wpisać zgodnie z pięcioma filarami:
1.Wikipedia to encyklopedia (ency)
2.Neutralny punkt widzenia (NPoV)
3.Wolny zbiór wiedzy
4.Netykieta
5.Brak sztywnych reguł

Najwięcej kontrowersji wzbudził temat źródeł. Według Wikipedystów źródła, na które autorzy się powołują, powinny być dostępne w Internecie. Wynika to z konieczności ich sprawdzenia, bo zdażały się przypadki powoływania na nie istniejące artykuły będące tylko w wersji papierowej.

Na zakończenie p. Koszewska opowiedziała o wielu projektach siostrzanych jak Wiktionary, Wikidata, MediaWiki, WikiMedia, Wikimedia Commons i wiele innych.

Julia Maria Koszewska – bibliotekarka, specjalizuje się w zarządzaniu informacją i wiedzą. Absolwentka Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego: licencjat z bibliotekoznawstwa (praca na temat badań genealogii Żydów Polskich), magisterium z zarządzania informacją i wiedzą i obecnie kończy doktorat na temat polityki pamięci zbiorowej kształtowanej przez programy edukacyjne w muzeach historycznych. Studiowała także religioznawstwo na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Genealogią Żydów Polskich zajmuje się od kilkunastu lat, jako freelancer ale także jako wolontariusz przy JewishGen. Uwielbia dialog i działania na rzecz porozumienia i pokoju. Przez prawie 20 lat zaangażowana aktywnie w dialog ekumeniczny i miedzyreligijny, oraz prawie 10 w dialog polsko-ukraiński.

Wikipedię, którą edytuje od 10 lat, darzy wielką pasją i zaraża nią tak instytucje kultury jak i społeczności i indywidualnych ludzi. W Wikipedii zaangażowana była w projekty animujące współpracę z instytucjami kultury (archiwami, bibliotekami, muzeami i galeriami) jak i terenowe badania etnograficzne czy animację zaangażowania kobiet w Wikipedię oraz zwiększanie obecności kobiet w Wikipedię.
W latach 2008-2017 pracowała w Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki, od 2017 w Organizacji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie (OBWE) – ODIHR.
Więcej informacji o Julii Marii Koszewskiej można znaleźć w Wikipedii

Piotr Nojszewski

Polacy w Armii i Administracji Cesarstwa Rosyjskiego

Spotkanie odbyło się 26.02.2018

Prelegent: Piotr Nojszewski

Polacy w Armii i Administracji Cesarstwa Rosyjskiego – skala zjawiska i podstawowe źródła

Celem prelekcji było wprowadzenie do tematu poszukiwań przodków służących w Armii Cesarstwa Rosyjskiego oraz w administracji Rosyjskiej i Królestwa Polskiego po roku 1831.
Autor scharakteryzował skalę zjawiska, przedstawi również podstawowe źródła.
Wykład ilustrowany był przykładami materiałów archiwalnych.
A wszystko to zaczęło się od niespodziewanego spotkania z pewnym generałem-majorem…
 
Piotr Nojszewski – Wiceprezes Warszawskiego Towarzystwa Genealogicznego ds. Popularyzacji. prowadzi wykłady i warsztaty dla początkujących genealogów przeznaczone dla dorosłych i młodzieży. Jego badania rozpoczęły się od Ziemi Liwskiej ale sięgnęły aż do krańców Cesarstwa Rosyjskiego.

Centrum Nauko Kopernik genealogia z WTG

Wieczór dla dorosłych w Centrum Nauki Kopernik

Spotkanie odbyło się 14.12.2017

Wykład: Piotr Nojszewski
Warsztaty: Renata Celmer, Maciej Markowski
Konsultacje: Małgorzata Lissowska, Michał Marciniak, Grażyna Przybysz, Joanna Raczkowska

Wieczór dla dorosłych w Centrum Nauki Kopernik

Warszawskie Towarzystwo Genealogiczne zostało zaproszone przez Centrum Naukowe Kopernik do pomocy merytorycznej przy organizacji Wieczoru dla dorosłych na temat genealogii,
który odbył się 14 grudnia 2017 roku w godzinach 19-22.
Ideą Wieczorów dla dorosłych Centrum Naukowego Kopernik jest możliwość poznania tego obiektu przez dorosłych bez dzieci. Dodatkową atrakcją były nasze zajęcia tematyczne.

Aktywności zorganizowane przez członków Warszawskiego Towarzystwa Genealogicznego podczas Wieczoru dla dorosłych.

Wykład wiodący w sali audytoryjnej

20:30 – 21:45
1. Podstawy genealogii
Wyjaśnienie podstawowych pojęć stosowanych w genealogii. Charakterystyka głównych typów źródeł wykorzystywanych w poszukiwaniach przodków.

2. Źródła do poszukiwań przodków
Prezentacja podstawowych rodzajów aktów stanu cywilnego. Historia religijnej i cywilnej ewidencji stanu cywilnego na ziemiach polskich wg zaborów z przykładami.
Prezentacja głównych źródeł pozametrykalnych takich jak spisy ludności, karty meldunkowe, dokumenty notarialne.

3. Jak szukać przodków czyli od bliskiej rodziny do przodków historycznych

Metody poszukiwania przodków od informacji posiadanych przez rodzinę do dokumentów archiwalnych.
Informacje o tym gdzie szukać dokumentów w tym zwłaszcza metryk: archiwa, parafie, urzędy stanu cywilnego..
Rola geografia historyczna i map. Jak szukac w indeksach a jak w realu.
Prezentacja przydatnych stron internetowych w Polsce i za granicą

4. Podsumowanie
Prezentacja dobrych praktyk w pigułce. Prawo i etyka w poszukiwaniach genealogicznych,
Informacja o możliwych aktywnościach społecznych: digitalizacja, indeksacja.

Warsztaty komputerowe

Podczas krótkich, 45 minutowych sesji (rozpoczynających się o pełniej godzinie) uczestnicy zapoznali się jak korzystać z wyszukiwarek genealogicznych. Podstawowe zagadnienia będą tłumaczone na przykładzie Geneteki – największej z tego typu baz. Została przedstawiona także jej historia pozwalająca lepiej zrozumieć mechanizmy wyszukiwania oraz zawartość bazy. Wytłumaczono znaczenie poszczególnych symboli oraz metod szukania. Uczestnicy mogli, z pomocą prowadzących, poszukać interesujących ich osób. Zostały także przedstawione inne wyszukiwarki ze szczególnym uwzględnienie dzielących ich różnic. Na zakończenie były zaprezentowane najważniejsze miejsca w Internecie zawierające pożyteczne informacje dla początkujących i zaawansowanych genealogów.

Konsultacje Genealogiczne ABC 

W trakcie mini warsztatów z podstawowej wiedzy genealogicznej uczestnicy mogli spotkać się z doświadczonymi genealogami i przedyskutować praktyczne aspekty
obsługi programów genealogicznych, wyszukiwania akt metrykalnych czy tworzenia drzewa genealogicznego.

Fotorelacja z Wieczoru dla dorosłych autorstwa Igora Strojeckiego

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

i naszego autorstwa

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Stanisław Kontkiewicz przy pracy

Stanisław Kontkiewicz – zasłużony i zapomniany

Spotkanie odbyło się 27.11.2017

Prelegent: Andrzej Kontkiewicz

Stanisław Kontkiewicz – zasłużony i zapomniany

Koniec XIX w. w Królestwie Polskim to czas tworzenia się inteligencji – nowej bardzo złożonej warstwy społecznej, której członkami stawali się, wywodzący się najczęściej ze zubożałej szlachty i mieszczaństwa, ponadprzeciętnie wykształceni przedstawiciele różnych grup zawodowych. Głównymi cechami inteligencji był jej patriotyzm, a wraz z nim służba narodowi, dbanie o tradycje narodowe, o podnoszenie poziomu cywilizacyjnego, troska o sprawiedliwość społeczną i związane z tym społecznikostwo. Jednym z przedstawicieli tej warstwy, do którego znakomicie pasuje ten opis, był żyjący na przełomie XIX i XX w. Stanisław Kontkiewicz – polski inżynier górniczy i geolog, ojciec jednego z wybitniejszych architektów warszawskich Mariana Kontkiewicza. O jego życiu i dokonaniach opowiedział jego prawnuk Andrzej Kontkiewicz, który od trzech lat razem z żoną Anną zajmuje się dokumentowaniem historii rodziny. Państwo Kontkiewicz informacje na temat rodziny opisują na blogu oraz na facebooku Józef Kontkiewicz i Jego Rodzina

Stanisław Kontkiewicz urodził się w 1849 roku w Warszawie, ale większość swojego dzieciństwa i młodości spędził poza nią. Wrócił do niej dopiero jako dojrzały człowiek. Najpierw zmieniał miejsce zamieszkania w wraz z rodzicami -w miarę jak jego ojciec Józef obejmował kolejne stanowiska w szkolnictwie w różnych miastach, następnie na chwilę wrócił do Warszawy studiować w Szkole Głównej, po zamknięciu której przeniósł się na Politechnikę Ryską. Po jej ukończeniu z odznaczeniem w 1871 przeniósł się do Homla gdzie pracował przy budowie kolei żelaznej. W 1873 wstąpił do Instytutu Górniczego w Petersburgu, który ukończył po trzech latach.

Po ukończeniu drugich już studiów prowadził badania geologiczne w różnych częściach cesarstwa rosyjskiego (między innymi Ural, okolice jeziora Onega, Ukraina). W 1886 wrócił do kraju i objął stanowisko dyrektora kopalni Flora w Dąbrowie Górniczej. Przez prawie 20 lat mieszkając w Dąbrowskim Zagłębiu Węglowym położył znaczące zasługi dla rozwoju polskiego górnictwa. W 1905 roku przeniósł się do Warszawy, gdzie oprócz pełnienia funkcji wiceprezesa Zarządu Towarzystwa Kopalni Węgla Flora prowadził ożywioną działalność społeczną. Między innymi był współorganizatorem, a później prezesem Rady Opiekuńczej gimnazjum im. Stanisława Staszica. Zajmował się również stworzeniem podwalin pod Akademię Górniczą w Krakowie (obecnie AGH). Był członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.

Zmarł w 1924 roku w Warszawie. Został pochowany Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.
Stanisław Kontkiewicz zostal opisany także w Wikipedii.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.